Estatua | cesarrampe

Αγαλμα

Σαν παιδί που βλέπει τη σκιά του για πρώτη φορά...

Ανακαλύπτω ότι οι μέλισσες δεν πίνουν απευθείας από την πισίνα.

Το κάνουν κολλημένοι στους φρεσκοβρεγμένους τοίχους,

ακριβώς εκεί που κουνιέται το νερό.

Αυτό το όριο είναι η λεπτή γραμμή ανάμεσα στο να ξεδιψάσετε και να πεθάνετε.

Εγώ, που μπορώ να είμαι πηγή ή δήμιος, είμαι μέσα στο μπάνιο.

Γύρω μου υπάρχουν διάφορα έντομα που επιπλέουν στην επιφάνεια,

μοιραία νικημένος σε ένα τόσο ζωτικό κατόρθωμα.

Αν τα μετακινήσω έξω θα είναι τροφή για τα μυρμήγκια.

Σε αυτό, μια σφήκα φτερουγίζει γύρω από το περιθώριο. Γη.

Κάθε φορά που κινούμαι το νερό ταράσσεται περισσότερο.

Αποφασίζω να γίνω άγαλμα και περιμένω, παρατηρώντας το.

Το νερό ηρεμεί.

Ενυδατώνεται και ξαναρχίζει την πορεία της. Επιζώ.

Είμαστε απλώς… ο άνεμος κουβαλάει σπόρους.

📷 από το Creative Commons CC

📝 από τον Cesar Rampe